این روزها، ایران فقط یک کشور نیست؛ روایتی است زنده از تاریخی که از دل دفاع مقدس تا حماسههای امروز امتداد یافته است.
سی و چهار روز از آتش میگذرد؛ از روزهایی که دشمن با محاسبات سرد، گمان میکرد میتواند ملتی را به زانو درآورد. اما آنچه رخ داد، فراتر از تمامی پیشبینیها بود. ملتی که در زیر باران تهدید و حمله، نهتنها میدان را ترک نکرد، بلکه هر شب با روحیهای آمیخته به امید و ایمان، در صحنه حاضر شد؛ گویی تاریخ دوباره در حال تکرار است، اما این بار با آگاهی و تجربهای عمیقتر.
این ملت، ملتی است که آرزویش رسیدن به شهادت است؛ و ملتی که چنین باوری دارد، هرگز با تهدید از میدان خارج نمیشود. ملتی که تا پای جان از سرزمینش دفاع میکند، شکستناپذیر است. این حقیقتی است که نه در شعار، بلکه در رفتار این روزهای مردم ایران بهروشنی دیده میشود.
ریشه این ایستادگی، در فرهنگ و باور نهفته است؛ در همان حقیقتی که در دل قرآن آمده است: «إِن تَنصُرُوا اللَّهَ یَنصُرْکُمْ». مردمی که این وعده را باور دارند، در سختترین شرایط نیز امید را از دست نمیدهند.
اما شکوه این ملت، تنها در میدان نبرد معنا پیدا نمیکند؛ بلکه در حفظ هویت و سنتها، حتی زیر آتش و بمب، جلوهای دیگر مییابد. جهان باید بداند که با آغاز سال ۱۴۰۵ و در روزهای نوروز، مردمی که درگیر جنگ و تهدید بودند، همچنان صله رحم را به جا آوردند، در کنار خانوادههایشان ایستادند و امید را زنده نگه داشتند. در روز سیزدهبدر، به دامان طبیعت رفتند، نهال کاشتند و سنتهای اصیل خود را پاس داشتند.
اینها نشانه چیست؟
نشانه ملتی که «ریشه» دارد؛ ریشه در دل تاریخ، در فرهنگی که هزاران سال دوام آورده و در برابر طوفانها خم نشده است. اینجا، تفاوتی عمیق شکل میگیرد؛ میان ملتی ریشهدار و تمدنی کهن، با ساختارهایی که تازه به دوران رسیدهاند و هنوز عمق هویت را تجربه نکردهاند.
در سوی دیگر، تلخیهایی وجود دارد که نمیتوان از آن گذشت. حمله به کودکان بیگناه، به مدارس، به بیمارستانها، به زیرساختهای حیاتی—همه و همه، لکههایی است بر پیشانی مدعیان حقوق بشر. این اقدامات، بیتردید مصداق جنایت جنگی است و تاریخ، این زخمها را ثبت خواهد کرد.
و در این میان، آن شعارهای توخالی—از جمله تهدید به «بازگشت به عصر حجر»—بیش از هر چیز، یک واقعیت را آشکار میکند: هرکس، آنچه را که در درون ندارد، بر زبان میآورد. ملتی که خود در اوج تمدن و ریشهداری ایستاده، هرگز از چنین مفاهیمی برای تعریف دیگری استفاده نمیکند.
در داخل نیز، یک حقیقت باید بیش از همیشه مورد توجه قرار گیرد: این کشور، متعلق به همه مردم ایران است. امروز، بیش از هر زمان دیگری، باید زمینهای فراهم شود تا همه اقشار، با هر سلیقه و گرایش، خود را در سرنوشت کشور شریک بدانند. وحدت ملی، بزرگترین سرمایهای است که دشمن تلاش دارد آن را هدف قرار دهد.
دشمن به دنبال شکاف است؛ به دنبال آن است که از اختلاف، فرصت بسازد. اما هوشیاری مردم، این توطئه را خنثی کرده است. اگر این انسجام حفظ شود، هیچ قدرتی— با شدیدترین فشارها—توان شکست این ملت را نخواهد داشت.
ایران امروز، در آتش آزمون، معنای تازهای از ایستادگی را به جهان نشان میدهد. ملتی که نهتنها در میدان نبرد، بلکه در حفظ هویت، فرهنگ و انسانیت نیز پیروز است.
و این صدا، باید به گوش جهان برسد:
ایران ایستاده است؛
ملتی که تا پای جان میایستد، شکستپذیر نیست؛
و سرزمینی که ریشه در تاریخ دارد، هرگز از جای خود کنده نخواهد شد.
این، عهد یک ملت است با تاریخ… و با آینده.
