افزایش ۶۰ درصدی خطر زایمان زودرس در زنان باردار مبتلا به کرونا

محققان دانشگاه های کالیفرنیا و سانفرانسیسکو در این مطالعه متوجه شدند، زنان بارداری که نتیجه آزمایش کرونای آنها مثبت است، احتمالاً نوزاد خود را پیش از تکمیل هفته سی و هفتم بارداری به دنیا می آورند.

این محققان متوجه شدند که برخی از زنان حتی زایمان های خیلی زود هنگام تری داشتند که در آن نوزاد در کمتر از هفته ۳۲ بارداری متولد می شود. هنوز دلایل زایمان زودرس ناشی از این ویروس مشخص نیست اما نتایج این مطالعه زنان باردار را ترغیب می کند که برای جلوگیری از زایمان زودرس واکسینه شوند.

محققان در این مطالعه داده های بیش از ۲۴۰ هزار تولد را از ژوئیه ۲۰۲۰ تا ژانویه ۲۰۲۱ جمع آوری کردند. نتیجه آزمایش کرونای حدود ۹ هزار نفر از این زنان در زمانی در دوران بارداری خود مثبت شده بود و بقیه که به کرونا مبتلا نشده بودند، گروه کنترل را تشکیل دادند.

محققان پس از در نظر گرفتن نژاد ، سن و عوامل دیگر، متوجه شدند، خطر زایمان زودرس در زنان باردار مبتلا به کووید -۱۹ بیشتر است. داده های این مطالعه نشان داد به ازای هر یک زایمان زودرس توسط زنی که هرگز به این ویروس مبتلا نشده بود، ۱.۶ مورد زایمان زودرس و یا یک افزایش خطر ۶۰ درصدی در میان زنان بارداری مشاهده شد که به کرونا مبتلا شده بودند.

زایمانی که پیش از هفته‌ سی و هفتم بارداری آغاز شود، زایمان زودرس نامیده می شود. زایمان زودرس می تواند در کوتاه مدت و بلند مدت تأثیرات منفی زیادی بر کودک بگذارد. نوزادانی که نارس متولد می شوند اغلب اندام کاملاً تکامل یافته ای ندارند و ممکن است در نتیجه مشکلات تنفسی ، قلبی یا مغزی داشته باشند.

آنها همچنین دارای سیستم ایمنی ضعیف هستند. این کودکان در سال های بعدی زندگی ممکن است در معرض خطر ابتلا به فلج مغزی ، آسم و سایر شرایط قرار گیرند؛ همچنین این کودکان می توانند مشکلات درازمدتی داشته باشند که بر توانایی یادگیری آنها تأثیر می گذارد.

به گزارش ایرنا، ویروس کرونا موسوم به «کووید-۱۹» اواسط ماه دسامبر ۲۰۱۹ (۲۴ آذر ۱۳۹۸) در شهر ووهان واقع در مرکز چین گزارش شد و سازمان جهانی بهداشت ۲۱ اسفند ۹۸ همه گیری جهانی این ویروس را اعلام کرد.

جهش ویروس کرونا در انگلیس، بزریل، هند و آفریقا که موجب افزایش سرایت، بیماری‌زایی و مرگ و میر آن شده، نگرانی‌های جدیدی را در جهان به وجود آورده است.

یافته های این مطالعه در مجله The Lancet Regional Health منتشر شده است.

۲۳۵۲۳۷