معمای بزرگ لاغری؛ چربیِ آب‌شده واقعاً کجا ناپدید می‌شود؟

بر اساس اصول فیزیولوژی، هنگامی که انرژی مصرفی بدن از انرژی دریافتی از طریق غذا بیشتر می‌شود، بدن ناگزیر به استفاده از ذخایر انرژی خود روی می‌آورد. با تداوم این کسری انرژی، چربی‌ها به عنوان منبع اصلی سوخت وارد چرخه متابولیک می‌شوند و طی فرآیندی موسوم به «بتااکسیداسیون»، به اجزای ساده‌تری تجزیه می‌گردند. محصولات نهایی این واکنش شیمیایی، عمدتاً از دی‌اکسید کربن و آب تشکیل شده‌اند.

به گزارش وب‌سایت HuffPost و بر اساس یافته‌های علمی مستند، حدود هشتاد و چهار درصد از توده چربی ازدست‌رفته در نهایت به دی‌اکسید کربن تبدیل شده و از طریق ریه‌ها و در فرآیند بازدم از بدن خارج می‌شود. مابقی، یعنی شانزده درصد باقی‌مانده، به آب تبدیل می‌گردد که عمدتاً از طریق ادرار و عرق دفع می‌شود.
 

این یافته به درستی ضرب‌المثل رایج «ما چربی را بازدم می‌کنیم» را تأیید می‌کند؛ هرچند که این عبارت، بیش از آنکه مجازی باشد، تفسیری کاملاً شیمیایی دارد: اتم‌های کربن موجود در مولکول‌های چربی، در نهایت به صورت گاز دی‌اکسید کربن از مسیر تنفسی خارج می‌شوند.

با این حال، باید میان کاهش وزن ناشی از دفع چربی و کاهش وزن ناشی از دفع آب تفاوت قائل شد. هنگامی که فرد در حین ورزش سنگین یا در محیط‌هایی مانند سونا به شدت عرق می‌کند، افت سریع وزن اغلب موقتی بوده و عمدتاً ناشی از کاهش آب بدن است؛ آبی که به محض جبران مایعات، مجدداً به وزن قبلی بازمی‌گردد. این پدیده با کاهش دائمی چربی تفاوت بنیادین دارد.

به گزارش سیلاد، گفتنی است این حقیقت فیزیولوژیک، تا پیش از سال ۲۰۱۴ برای بسیاری از پزشکان و متخصصان به طور کامل روشن نبود، تا اینکه مطالعه ای از سوی پژوهشگران استرالیایی منتشر شد و برای نخستین بار، مسیر دقیق و قطعی خروج چربی از بدن را تشریح و اثبات کرد. این پژوهش نقطه عطفی در درک عمومی و تخصصی از متابولیسم چربی‌ها محسوب می‌شود.