به گزارش خبرنگارسیلاد گیلان در کنار وضعیت فاجعهبار خودروهای داخلی که یکی از عوامل مؤثر در تصادفات و مرگومیر جادهای محسوب میشود، وضعیت نامناسب برخی محورهای مواصلاتی و نقاط حادثهخیز نیز سهم قابل توجهی در جانباختن و معلولیت صدها نفر از هموطنان دارد؛ جادههایی که در برخی نقاط استان گیلان عملاً به «جادههای مرگ» تبدیل شدهاند. فریبرز مرادی، مدیرکل راهداری و حملونقل جادهای گیلان، در نشست اخیر خود با تعدادی از رسانهها درباره وضعیت نقاط حادثهخیز استان اظهاراتی مطرح کرده که نیازمند شفافسازی و البته مطالبهگری بیشتر است.
مرادی از شناسایی و تصویب ۹۷ نقطه حادثهخیز در محورهای مواصلاتی گیلان خبر داده و گفته است نیمی از این نقاط تاکنون ایمنسازی شدهاند. به گفته او، سال گذشته نیز ۱۲ نقطه رفع شده و هدفگذاری امسال، رفع ۱۰ نقطه حادثهخیز دیگر است. همچنین از این ۹۷ نقطه، چند نقطه واقعاً از فهرست نقاط حادثهخیز خارج شدهاند و چند نقطه صرفاً مشمول اقدامات اصلاحی و موقت شدهاند؟ این تفکیک اهمیت زیادی دارد؛ چراکه میان «ایمنسازی» و «رفع کامل یک نقطه حادثهخیز» تفاوت بسیاری وجود دارد. برای خانوادههایی که عزیزانشان را در جادهها از دست دادهاند، این تفاوت بسیار معنادار است. از سوی دیگر، مدیرکل راهداری گیلان از ورود ۴۲۰ هزار خودرو به استان طی سه روز پایانی ماه صفر خبر داده است؛ در چنین شرایطی، ایمنی جادهها مستقیماً با جان شهروندان، مسافران و گردشگران ارتباط دارد.
از سوی دیگر، بارندگی و رطوبت بالای گیلان نیز بهعنوان یکی از عوامل مؤثر بر فرسودگی سریع آسفالت مطرح شده است. اما در اینجا نیز صرفاً اشاره به استفاده از «فناوریهای نوین» کافی نیست. با توجه به تکرار وعدهها درباره بهبود کیفیت و دوام آسفالت، مردم حق دارند بدانند دقیقاً چه فناوری، چه نوع مصالح و چه روش اجرایی قرار است به کار گرفته شود تا آسفالت جادههای گیلان در برابر شرایط اقلیمی استان دوام بیشتری داشته باشد. واقعیت این است که آمار نقاط حادثهخیز، تعداد خودروهای ورودی و وضعیت نامناسب برخی جادهها، هر سه یک پیام مشترک دارند و آنی این است که ایمنی راههای گیلان دیگر موضوعی نیست که بتوان آن را به وعدههای کلی و اقدامات مقطعی سپرد و باید منتظر دیدن نتیجه در جادهها باشیم.
