به گزارش خبرگزاری سیلاد؛ صبح امروز شنبه ۱۶ خرداد ماه شهر کرمان همانند برخی از شهرستان های دیگر این استان دوباره در غبار فرو رفته است؛ هجوم ریزگردها آسمان مرکز استان را به تسخیر خود درآورده، شاخصهای کیفیت هوا را در وضعیت «بسیار ناسالم» قرار داده و تنفس را برای شهروندان، به ویژه گروههای حساس و بیماران زمینهای، به یک چالش جدی تبدیل کرده است.
در حالی که اداره کل هواشناسی کرمان طی روز گذشته با صدور هشدار سطح زرد، بر لزوم اتخاذ تدابیر پیشگیرانه تأکید کرده بود، انتظار میرفت ستاد مدیریت بحران استان کرمان با تصمیمی قاطع، سلامت عمومی را در اولویت قرار دهد؛ این در حالی است که کارکنان ادارات در تماس با خبرگزاری مهر پیگیر وضعیت تعطیلی و یا شروع با تاخیر فعالیت ادارات بودند.
با این حال، تداوم فعالیت ادارات و دستگاههای اجرایی در این شرایط جوی، پرسشهای بیپاسخی را در اذهان عمومی ایجاد کرده است.
آنچه امروز در کرمان شاهد آن هستیم، تکرار یک الگوی مدیریتیِ انفعالی است. ستاد مدیریت بحران به عنوان متولی اصلی تصمیمگیری در شرایط اضطرار، در حالی از اعلام تعطیلی یا حتی دورکاری کارکنان خودداری میکند که وضعیت آلودگی هوا به وضوح نشاندهنده خطرات زیستی برای جامعه است.
مهر نوشت ، این سکوت مدیریتی در حالی رقم میخورد که طبق قوانین و آییننامههای اجرایی، این نهاد موظف است بر اساس گزارشهای متقن هواشناسی، در خصوص وضعیت کاری ادارات تصمیمگیری فوری داشته باشد.
نکته قابل تأمل اینجاست که در بسیاری از استانهای کشور، کوچکترین افزایش در شاخص آلودگی منجر به اتخاذ تصمیمات فوری برای حفظ سلامت شهروندان میشود، اما در کرمان به نظر میرسد «مدیریت بحران» دچار نوعی تردید استراتژیک است.
آیا سلامت کارکنان دولت و اربابرجوع در این شرایط جوی، به اندازهای اهمیت ندارد که حداقل برای گروههای آسیبپذیر، تمهیدات دورکاری یا تعطیلی در نظر گرفته شود؟
ادامه فعالیتهای اداری در این وضعیت، نه تنها توجیه منطقی ندارد، بلکه نشاندهنده شکاف میان «هشدار» و «عمل» در دستگاههای اجرایی است.
مردم کرمان حق دارند بپرسند که شاخصهای هواشناسی تا چه حد باید از مرز خطر عبور کنند تا ستاد مدیریت بحران استان کرمان، وضعیت را «بحرانی» تلقی کند؟
انتظار میرود مدیریت ارشد استان کرمان و اعضای ستاد مدیریت بحران، پیش از آنکه این پدیده جوی به یک بحران سلامت عمومی تبدیل شود، رویکرد خود را تغییر دهند.
امید است مسئولان مربوطه، پیش از آنکه تکرار این سناریو به رویهای عادی تبدیل شود، نسبت به اصلاح روند تصمیمگیریهای خود در روزهای آلوده اقدام نمایند؛ چرا که در هیچکدام از شاخصهای توسعه، ادامه فعالیت اداری به قیمت به خطر انداختن جان شهروندان جایگاهی ندارد.
