وقتی دانستن دو زبان، خطر سکته را افزایش می‌دهد

یک مطالعه بزرگ که روی تقریباً ۳۰ هزار بزرگسال در چهار کشور انجام شده، رابطه‌ای پیچیده و شگفت‌انگیز میان دوزبانگی و خطر زوال عقل را آشکار کرده است.

به گزارش سیلاد به نقل از ScienceAlert، در حالی که تحقیقات قبلی نشان داده بودند که صحبت کردن به چند زبان، ذخیره شناختی را تقویت کرده و شروع علائم زوال عقل را به تأخیر می‌اندازد، این مطالعه جدید نشان داد که دوزبانگی ممکن است خطر ابتلا به زوال عقل را پس از سکته مغزی افزایش دهد.

این پژوهش که توسط دانشمندان دانشگاه ادینبرو و مؤسسه علوم پزشکی نیمز در هند هدایت شد، داده‌های ۲۹,۵۳۷ شرکت‌کننده بالای ۶۰ سال را تحلیل کرد. آنها سلامت شناختی دوزبان‌ها و تک‌زبان‌ها را با کنترل عواملی مانند تحصیلات، درآمد و سلامت کلی مقایسه کردند.

نتایج دو الگوی متمایز را نشان داد. از یک سو، افراد دوزبانی که هرگز سکته نکرده بودند، حدود ۱/۵ سال دیرتر از تک‌زبان‌ها علائم زوال عقل را تجربه کردند که باور قدیمی مبنی بر به تأخیر انداختن شروع علائم توسط دوزبانگی را تأیید می‌کند. اما از سوی دیگر، در میان شرکت‌کنندگانی که سکته کرده بودند، دوزبان‌ها در مقایسه با بازماندگان سکته تک‌زبان، بیشتر در معرض ابتلا به زوال عقل بودند.

 

پژوهشگران این پدیده را اثر «شمشیر دو لبه» می‌نامند. همان اتصال عصبی تقویت‌شده‌ای که به دوزبان‌ها کمک می‌کند تا آسیب‌های اولیه مغزی را جبران کنند، ممکن است مغز آنها را پس از سکته در برابر آسیب‌های عروقی آسیب‌پذیرتر کند.

توماس باک، نویسنده ارشد این مطالعه، تأکید می‌کند که این به معنای بد بودن دوزبانگی برای سلامت مغز به طور کلی نیست. مزایای محافظتی صحبت کردن به دو زبان برای اکثر افراد همچنان قوی است، اما این یافته نشان می‌دهد که رابطه میان استفاده از زبان و زوال عقل پیچیده‌تر از آن چیزی است که قبلاً فکر می‌شد، به‌ویژه برای افرادی که شرایط عروقی خاصی دارند.