به گزارش سیلاد، در این نامه آمده است: ما در روزگار تناقضی تلخ زندگی میکنیم. آنان که رساتر از همه از حقوق بشر سخن میگویند، همانهایند که بمبهایشان بیمارستانها، مدارس و در شیراز، بوستانهای شهری را هدف قرار میدهد.
در بخشی از نامه نوشته شده: مِه غلیظ انحصار رسانهای، روزگاری حقیقت را پنهان میداشت، اما مِه تاب نمیآورد، آنگاه که در زمین زیر پایش این حجم غیرقابل کتمان جنایتهای جنگی انباشته شده باشد.
اما بخش کلیدی نامه، هشداری است که به پارلمانهای شهری جهان داده میشود. آنچه در غزه، در لبنان و اکنون در ایران روی داده، دیگر داستانی بیگانه نیست. «عادتی است که جهان در حال آموختن آن است، و عادتها سفر میکنند». این جمله، محور اصلی نامه است. در نامه آمده خشونتی که امروز در یک نقطه جهان عادیسازی میشود، فردا در جای دیگر تکرار خواهد شد.
در نامه شورای اسلامی شهر شیراز، اسامی قربانیان با جملاتی به یاد ماندنی آمده: ۱۶۸ کودک دانشآموز مینابی که از جسم معصومشان جز خاطره لبخندشان چیزی برای آخرین وداع مادرشان باقی نماند. امدادگرانی که ای کاش این بار دیر هنگام بر بالین بیمارشان میرسیدند. نوجوانان لاری که پیش از برخورد آن موشک، سختترین جسمی که به تور بازیشان اصابت کرده بود، توپ چرمی بود. باغبان شیرازی که در حال زمزمه با شکوفههای بوستان شهر، با زندگی وداع کرد. چهار راننده ماشینآلات پارک زیباشهر که مشغول آماده کردن اقامت مسافران نوروزی بودن.
در پایان نامه، از پارلمانهای شهری جهان چیز زیادی خواسته نشده. فقط یک سکوت: اگر میسر شد، بگذارید سکوتی هر چند کوتاه، هر چند در خلوت، نامهایشان را در آغوش گیرد. همین کافی است.
این نامه اکنون در مسیر ارسال به پارلمانهای شهرهای خواهرخوانده شیراز در سراسر جهان است.
