ساختار ۳۰۰ میلیون سال نوری پشت کهکشان راه شیری کشف شد

اما چرا تاکنون کشف نشده بود؟ پاسخ در “منطقه گریز” (Zone of Avoidance) نهفته است؛ منطقه‌ای که به دلیل غبار غلیظ، گازها و ستارگان متراکم کهکشان راه شیری، حدود ۲۰ درصد از آسمان شب را برای رصد با تلسکوپ‌های نوری غیرقابل نفوذ کرده است.

به گزارش سیلاد از سایت Futurism اکنون ده سال پس از کشف اولیه، یک تیم بین‌المللی از محققان موفق به نقشه‌برداری دقیق از این ابرخوشه شده‌اند.
بر اساس مقاله‌ای که هنوز به تأیید نهایی نرسیده، این ساختار شگفت‌انگیز حدود ۳۰۰ میلیون سال نوری وسعت دارد؛ یعنی تقریباً ۳,۰۰۰ برابر پهن‌تر از خود کهکشان راه شیری. این رقم نشان می‌دهد که ابرخوشه ولا بسیار عظیم‌تر از تخمین‌های اولیه است.

برای دستیابی به این کشف، دانشمندان از تلسکوپ‌های مستقر در آفریقای جنوبی استفاده کردند: تلسکوپ بزرگ آفریقای جنوبی (SALT) و تلسکوپ رادیویی MeerKAT. این تلسکوپ‌ها با بهره‌گیری از امواج رادیویی که قادر به عبور از ابرهای غلیظ کهکشان راه شیری هستند، موفق به شناسایی هیدروژن گازی در اعماق منطقه گریز شدند.

رنه کران-کورتِوگ، ستاره‌شناس دانشگاه کیپ‌تاون و یکی از نویسندگان این مطالعه، توضیح می‌دهد: “میلیاردها ستاره تشکیل‌دهنده صفحه کهکشانی آن‌قدر متراکم و به صفحه کهکشانی نزدیک هستند که ما به راحتی نمی‌توانیم از میان آنها ببینیم”.

این ابرخوشه از نظر جرم، معادل ۳۰ کوادریلیون (یعنی ۳۰ میلیون میلیارد) خورشید است و از نظر اندازه، دقیقاً بین ابرخوشه‌های دیگری که پیشتر نقشه‌برداری شده‌اند، مانند لانیاکیا (که راه‌شیری در آن قرار دارد) و هرکول-کرونا بوریالیس (بزرگ‌ترین ساختار شناخته شده در جهان قابل مشاهده) قرار می‌گیرد.

این کشف به دانشمندان کمک می‌کند تا درک بهتری از بزرگ‌ترین ساختارهای حاکم بر جهان و تأثیر آن‌ها بر مدل‌های کیهان‌شناسی، از جمله سن خود جهان، به دست آورند.
محققان معتقدند تلسکوپ‌های رادیویی قدرتمندتر در آینده می‌توانند نقشه‌های دقیق‌تری از این ابرخوشه ارائه دهند.