بازخوانی حماسه آزادی خرمشهر از منظر تحلیلگران رسانه و جامعهشناسان، فراتر از یک یادبود تاریخی، ارائهدهنده نقشه راهی پویا برای عبور از چالشهای معاصر و دمیدن روح پویایی و همدلی در رگهای جامعه امروز ایران است.
۳ خرداد ۱۳۶۱ نقطه عطفی در تاریخ معاصر ماست. خرمشهر پس از ۵۷۸ روز اسارت، نه فقط با تکیه بر ابزارهای نظامی کلاسیک، بلکه با نیروی ایمان، نوآوریهای محاسباتی و همگرایی همهجانبه مردم به آغوش وطن بازگشت.
از منظر اساتید ارتباطات و تحلیلگران حوزه رسانه و جنگ، بزرگترین حماسه در این رویداد، ابتدا در «ذهنها» شکل گرفت؛ جایی که دژ ناامیدی فرو ریخت و اراده جمعی جایگزین بنبستهای فرضی شد.
دشمن با استفاده از تکنیکهای پیچیده جنگ روانی و ایجاد استحکامات مهندسی عظیم، تلاش داشت آزادسازی شهر را در نگاه افکار عمومی جهان و ایران غیرممکن جلوه دهد، اما همبستگی ملی و اراده جوانان فعال در میدان، روایت جدیدی از توانستن را خلق کرد.
امروز و در شرایط کنونی جامعه، کشور با چالشها و گرههای گوناگونی در عرصههای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و همچنین تجاوز دشمن تروریست وصهیونیستی روبهرو است.
اما ایران امروز بیش از هر چیز به احیای همان سرمایه اجتماعی بیشائبه و همدلی نیاز دارد؛ فضایی که در آن هر فرد، با هر تخصص و رویکردی، خود را بخشی از راهکار حل مسائل کشور بداند.
یکی از درخشانترین الگوهای عملیاتی در حماسه آزادسازی خرمشهر، «تکیه بر خلاقیت و دانش بومی جوانان» بود. طراحان عملیات بیتالمقدس جوانانی مخلص و مبتکر بودند که قواعد مرسوم نظامی دنیا را تغییر دادند.
این نگاه تحولی، همان فرمولی است که امروز نیز در حوزههای دانشبنیان، کارآفرینی، علم و فناوری به آن نیازمندیم. هر زمان که به نیروی جوانِ متخصص و پرانگیزه اعتماد شده، راههای نرفته گشوده و بنبستها شکسته شدهاند.
از سوی دیگر، پیوند رسانهای این حماسه با امروز، مأموریت خطیری را متوجه فعالان عرصه ارتباطات میکند. پیام جاودانه «خرمشهر را خدا آزاد کرد» نمونهای متعالی از هدایت افکار عمومی به سمت تواضع، آرامش و تقویت باورهای درونی بود؛ پیامی که به جای بزرگنماییهای کاذب، جامعهای خسته از جنگ را به آرامش ذهنی و انسجام دعوت کرد.
رسالت امروز رسانههای ما نیز حرکت در مسیر تولید امید واقعی، برجستهسازی الگوهای موفق ملی، ایجاد فضای گفتوگوی سازنده و پرهیز از دوقطبیسازیهای فرساینده است.
امید، یک مفهوم منفعل نیست، بلکه نیرویی متحرک و پیشبرنده است که با روایت درست از توانمندیها و تلاش مجدانه در دل جامعه زنده میماند.
پس از آزادسازی خرمشهر، حماسه بعدی در جهادِ «بازسازی» تجلی یافت. احیای زندگی از میان ویرانهها نشان داد که مسیر سازندگی، پیوستاری بیپایان است.
امروز نیز فرآیند بازسازی اقتصادی و اجتماعی جامعه، نیازمند همان روحیه خستگیناپذیر است. با نگاهی واقعبینانه به ظرفیتهای بیپایان انسانی و مادی کشور، میتوان از گردنههای سخت عبور کرد.
خرمشهر برای ما فراتر از نام یک جغرافیا یا یک روز در تقویم، یک «فلسفه جاری» است؛ مکتبی فکری که گواهی میدهد پایان هر تاریکی و اسارت، روشنایی و آزادی است.
گرامیداشت این روز تاریخی، تکرار خاطرات گذشته نیست، بلکه یادآوری این حقیقت است که فرمول پیروزی و بهروزی تغییر نکرده است: ایمان به مسیر، همدلی خالصانه میان آحاد مردم، میدان دادن به جوانان مبتکر و نگاهی همواره امیدوار به فرداهای روشن.
ما با اتکا به این میراث ارزشمند، توانایی آن را داریم که خرمشهرهای پیشروی خود را در عرصههای علم، معیشت و توسعه پایدار با موفقیت پشت سر بگذاریم و فردایی شایسته برای ایران و ایرانیان عزیز بسازیم.
