جمهوری اسلامی ایران طی دهههای گذشته با انواع تحریمها و فشارهای بینالمللی مواجه بوده است. این محدودیتها، اگرچه موانع جدی ایجاد کردهاند، اما در عین حال زمینهساز شکوفایی توان داخلی، خودباوری و اتکا به ظرفیتهای بومی شدهاند. نتیجه این روند، دستیابی به فناوریهایی است که توانستهاند در برابر پیشرفتهترین تجهیزات و راهبردهای جهانی ایستادگی کنند.
با این وجود، فناوری بهتنهایی ضامن پیروزی نیست. آنچه این دستاوردها را معنا میبخشد، حضور آگاهانه و حمایت یکپارچه مردم است. انسجام ملی و همصدایی در پشتیبانی از نیروهای مدافع، عاملی تعیینکننده در تقویت روحیه و استمرار مقاومت به شمار میرود. این همراهی، ریشه در فرهنگی عمیق دارد که ایثار، فداکاری و دفاع از میهن را ارزشی والا میداند.
مردمی که سختیهای تحریم را تحمل کردهاند، نقش مهمی در شکلگیری این توانمندیها داشتهاند. آنان با صبر و پایداری، بستر لازم برای رشد نخبگان و توسعه فناوریهای بومی را فراهم کردهاند. این پیوند میان مردم و پیشرفت، یکی از مهمترین سرمایههای ملی محسوب میشود.
اگرچه جنگها امروز بیش از گذشته به عرصه فناوری منتقل شدهاند، اما روح فداکاری و آمادگی برای دفاع همچنان در میان مردم زنده است. این روحیه، که از باورهای فرهنگی و دینی نشأت میگیرد، پشتوانهای استوار برای پایداری و مقاومت در برابر تهدیدهاست.
در نهایت، میتوان گفت که پیروزی در چنین نبردهایی، بیش از آنکه وابسته به ابزارها باشد، به اراده و همبستگی ملتها بستگی دارد. پاسداری از این اراده، مهمترین وظیفهای است که میتواند ضامن تداوم امنیت، استقلال و پیشرفت کشور باشد.
* عضو هیئتعلمی جهاد دانشگاهی لرستان
