موسیقی و مغز: چگونه صدا می‌تواند داروها را به مغز برساند

اهمیت موضوع از این جهت است که موسیقی ممکن است به‌عنوان مکمل درمانی به کاهش درد و اضطراب کمک کند و در آینده، در درمان بیماری‌های مغز نقش داشته باشد.

دنیل بولینگ، استادیار روان‌پزشکی در دانشکده پزشکی استنفورد، می‌گوید یکی از مهم‌ترین یافته‌های علوم اعصاب طی دهه‌های اخیر این است که موسیقی می‌تواند کارکردی مشابه غذا، گرما و ارتباط اجتماعی داشته باشد و سیستم پاداش بدن را فعال کند. این موضوع برای سلامت روان اهمیت دارد زیرا نشان می‌دهد موسیقی می‌تواند نواحی مغزی و مواد شیمیایی مرتبط با احساس خوب را هنگام اضطراب یا افسردگی فعال کند.

به گفته پژوهشگرانی که با بیماران مبتلا به سرطان کار می‌کنند، گوش دادن به موسیقی یا ترانه‌سرایی می‌تواند تاثیری مشابه رفتاردرمانی شناختی در کاهش اضطراب داشته باشد. 

در یک بررسی در مرکز مموریال اسلون کترینگ در نیویورک، بیماران مبتلا به سرطان جلسات یک‌ساعته آنلاین با موسیقی‌درمانگر دارند. در این جلسات به موسیقی گوش داده می‌شود، درباره احساساتی که برمی‌انگیزد صحبت می‌شود و سپس، ترانه‌ای بر اساس وضعیت احساسی بیمار ساخته می‌شود.

شان مک‌نالی، موسیقی‌درمانگر، می‌گوید هدف پرت کردن حواس‌ بیمار نیست بلکه دادن توانایی کنترل احساسات به بیمار است. به گفته او، وقتی بیمار روایت احساسی خودش را در قالب موسیقی می‌شنود، تغییری در او ایجاد می‌شود و این لحظه می‌تواند شادی‌آور یا حتی همراه با گریه باشد.

هم‌زمان، اپلیکیشن‌های جدید موسیقی‌درمانی با کمک هوش مصنوعی فهرست‌های پخش علم‌محور تولید می‌کنند تا کاربر آرام‌تر، متمرکزتر یا پرانرژی‌تر شود. 

اپلیکیشن اسپریتیون (Spiritune) ترکیب‌های صدای مشخصی را با حدود ۲۰ دستورالعمل صوتی طراحی کرده است. آهنگ‌سازان موسیقی را تولید می‌کنند و یک مدل هوش مصنوعی کیفیت و احساس القایی را ارزیابی می‌کند. برای نمونه، آهنگ‌های ملایم معمولا ۶۰ تا ۸۰ ضرب در دقیقه و الگوهای تکرارشونده دارند.

با وجود این استانداردها، سلیقه موسیقی بسیار شخصی است و معمولا در دوران نوجوانی و دهه ۲۰ سالگی شکل می‌گیرد، دوره‌ای که انسان بیشترین مدت را صرف گوش دادن به موسیقی می‌کند و بعدها حس نوستالژی زیادی برمی‌انگیزد.

در پژوهش‌های تازه، نقش موسیقی حتی از این هم فراتر می‌رود. در تحقیقی که داوری‌ علمی شده است، وقتی به موش‌ها داروهای نانوذره‌ تزریق می‌شد و هم‌زمان در معرض صداهای کم‌فرکانس قرار می‌گرفتند، مقدار بیشتری از دارو وارد مغز می‌شد. 

پژوهشگر اصلی این تحقیق می‌‌گوید مغز عضوی به‌شدت محافظت‌شده و ورود دارو به آن دشوار است، بنابراین افزایش ورود دارو هم‌زمان با پخش موسیقی «بسیار تعجب‌آور» بود. او امیدوار است که در آینده، قرار‌گیری بیماران در معرض الگوهای خاص صدا بتواند به درمان بیماری‌های زوال عصبی کمک کند.