چرا کابوس شبانه ممکن است باعث پیری و مرگ زودرس شود

این مطالعه نشان داد که کابوس‌ها، نسبت به سیگار کشیدن، چاقی، رژیم غذایی نامناسب و فعالیت بدنی کم، «پیش‌بینی‌کننده‌ای قوی‌تر برای مرگ زودرس» به شمار می‌روند.

دانشمندان هشدار دادند که این یافته‌ها باید به‌عنوان یک «دغدغه بهداشت عمومی» در نظر گرفته شوند، اما گفتند افراد می‌توانند با کنترل استرس، کابوس‌هایشان را کاهش دهند.

تیمی به سرپرستی دکتر ابیدمی اوتایکو از موسسه تحقیقات زوال عقل بریتانیا و کالج سلطنتی لندن، داده‌های مربوط به دو هزار و ۴۲۹ کودک بین ۸ تا ۱۰ سال و ۱۸۳ هزار و ۱۲ بزرگسال بین ۲۶ تا ۸۶ سال را طی یک دوره ۱۹ ساله تحلیل کردند.

این تحقیق که در کنگره آکادمی عصب‌شناسی اروپا (EAN) در ماه جاری ارائه شد، نشان داد کابوس‌ها هم کیفیت خواب و هم مدت زمان آن را مختل می‌کنند، و این توانایی بدن را در ترمیم و بازسازی سلولی در طول شب کاهش می‌دهد.

آثار ترکیبی استرس مزمن و خواب مختل‌شده احتمالا در پیری زودهنگام سلول‌ها و بدن ما نقش دارند.

دکتر اوتایکو گفت: «مغز ما هنگام خواب نمی‌تواند رویا را از واقعیت تشخیص دهد. به همین دلیل است که کابوس‌ها اغلب ما را با عرق، تنگی نفس و تپش قلب از خواب می‌پرانند، چون واکنش جنگ یا گریز ما فعال شده است. این واکنش استرسی حتی می‌تواند شدیدتر از آن چیزی باشد که در بیداری تجربه می‌کنیم.»

او گفت: «کابوس‌ها موجب افزایش طولانی‌مدت سطح کورتیزول، یعنی هورمون استرس، می‌شوند که با پیری سلولی زودهنگام ارتباط نزدیکی دارد. برای کسانی که مرتب کابوس می‌بینند، این استرس انباشتی ممکن است تاثیر قابل‌توجهی بر روند پیری داشته باشد.»

او افزود: «با توجه به اینکه کابوس‌ها هم بسیار شایع‌اند و هم به‌خوبی قابل کنترل‌اند، باید آن‌ها را بسیار جدی‌تر و به‌عنوان یک نگرانی برای سلامت عمومی در نظر گرفت.»

پژوهشگران دریافتند که کودکان و بزرگسالانی که مکرر کابوس‌ می‌دیدند، نشانه‌هایی از پیری زودهنگام نیز از خود نشان دادند. حدود ۴۰ درصد از کسانی که در معرض خطر بالاتر مرگ زودرس بودند، مشمول این موضوع بودند.

دکتر اوتایکو گفت این نخستین تحقیقی است که نشان می‌دهد کابوس‌ها می‌توانند پیری زیستی سریع‌تر و مرگ زودهنگام را حتی پس از لحاظ کردن تاثیر سایر مشکلات سلامتی [در تحلیل]، پیش‌بینی کنند.

حتی کابوس‌های ماهانه [افراد] نیز در مقایسه با کسانی که اصلا کابوس نمی‌دیدند، با پیری زودهنگام و افزایش مرگ‌ومیر مرتبط بودند. این ارتباط‌ها در تمام گروه‌های سنی، جنسیتی، نژادی و وضعیت‌های سلامت روانی ثابت بودند.

دکتر اوتایکو گفت: «خبر خوب این است که کابوس‌ها قابل پیشگیری و درمان‌اند.»

او گفت اقدام‌هایی ساده مانند حفظ بهداشت خواب خوب، مدیریت استرس، درمان اضطراب یا افسردگی و تماشا نکردن فیلم‌های ترسناک می‌توانند در کاهش کابوس‌ها موثر باشند.