خطر مسمومیت پلاستیکی در کودکان اوتیسم و ADHD: هشدار پژوهشگران

این پژوهش که توسط محققان دانشگاه‌های روآن و راتگرز در ایالات متحده انجام شده است، با بررسی نمونه‌های سه گروه مختلف صورت گرفت:

•  ۶۶ کودک مبتلا به اوتیسم
•  ۴۶ کودک مبتلا به ADHD
•  ۳۷ کودک فاقد اختلالات عصبی

تمرکز اصلی این مطالعه بر توانایی بدن کودکان در دفع دو ترکیب شیمیایی رایج در پلاستیک، یعنی بیسفنول‌آ (BPA) و دی‌اتیل‌هگزیل‌فتالات (DEHP) بود. نتایج نشان داد که فرآیند گلورونیداسیون (یک مکانیسم کلیدی در سم‌زدایی بدن) در کودکان مبتلا به اوتیسم ۱۱ درصد و در کودکان مبتلا به ADHD ۱۷ درصد ضعیف‌تر از کودکان عادی عمل می‌کند. این اختلال منجر به تجمع طولانی‌مدت این ترکیبات سمی در بافت‌های بدن آن‌ها می‌شود.
 

به باور پژوهشگران، جهش‌های ژنتیکی می‌توانند عامل اختلال در این فرآیند حیاتی باشند و خطر آسیب‌های مغزی، به‌ویژه در مراحل حساس رشد عصبی، را افزایش دهند.

اگرچه این مطالعه به‌صورت قطعی رابطه علّی بین قرارگیری در معرض BPA و بروز اختلالات عصبی را اثبات نمی‌کند، اما شواهدی قوی ارائه می‌دهد که علاوه بر عوامل ژنتیکی، عوامل محیطی مانند آلاینده‌های پلاستیکی نیز در شکل‌گیری این اختلالات نقش دارند.

محققان تأکید می‌کنند که این یافته‌ها، هرچند بخشی از یک پازل پیچیده هستند، به‌وضوح نشان می‌دهند که مواجهه با آلاینده‌های محیطی می‌تواند تأثیر قابل‌توجهی بر سلامت عصبی کودکان داشته باشد. آن‌ها خواستار تحقیقات بیشتر و افزایش آگاهی عمومی نسبت به خطرات مواد پلاستیکی در محیط زیست شده‌اند.

این پژوهش لزوم سیاست‌گذاری‌های ایمن‌تر در تولید محصولات پلاستیکی و همچنین راهکارهای محافظتی برای کودکان آسیب‌پذیر را بیش‌ازپیش آشکار می‌سازد.