چگونه کفش‌ها ترکیبات سرطان‌زا را به خانه ما می‌آورند؟

کفش‌ها حامل مقادیر زیادی باکتری، آلرژن‌ها و مواد شیمیایی مضر هستند که برخی از آن‌ها ارتباط مستقیمی با مشکلات جدی سلامتی دارند.

براساس مطالعه‌ای که توسط دانشگاه آریزونا انجام شده، ۹۶ درصد از کفش‌ها دارای باکتری «اشریشیا کلی» (E. coli) هستند که معمولاً در مدفوع یافت می‌شود. این باکتری در ۲۷ درصد از نمونه‌ها یافت شده و به انواع مختلفی از عفونت‌ها مرتبط است؛ عفونت‌هایی که گاه زندگی فرد را تهدید می‌کنند.

اگرچه برخی از سویه‌های E. coli بی‌خطرند، اما برخی دیگر توکسین شیگا تولید می‌کنند که می‌تواند سبب اسهال خونی شود و در موارد حاد به سندرم اورمیک همولیتیک منجر گردد؛ وضعیتی خطرناک و کشنده. کودکان زیر پنج سال به‌دلیل سیستم ایمنی در حال رشد و عادت‌های مکرر دست به دهان بردن، در برابر این تهدید بسیار آسیب‌پذیرند.
 

کفش‌ها همچنین ناقل باکتری‌هایی چون کلستریدیوم دیفیسیل (عامل اسهال دردناک و گاه شدید) و استافیلوکوکوس اورئوس هستند. از میان این گونه‌ها، «ابر میکروب» استافیلوکوک مقاوم به متی‌سیلین (MRSA) توانایی ایجاد عفونت‌های پوستی عمقی، ذات‌الریه یا حتی مرگ را دارد.

علاوه بر باکتری‌ها، خطرات دیگری نیز کفش‌ها را به تهدیدی برای سلامتی تبدیل می‌کنند. آن‌ها مواد شیمیایی و آلرژی‌زا را انتقال می‌دهند؛ از جمله آفت‌کش‌ها، علف‌کش‌ها و فلزات سنگین مانند سرب که می‌توانند سلامت کودکان خردسال و حیوانات خانگی را به خطر بیندازند.

قرار گرفتن در معرض سرب، که اغلب از گردوغبار یا خاک شهری ناشی می‌شود، برای کودکان بسیار مضر است؛ زیرا رشد مغز را مختل کرده و مشکلات شناختی دائمی به همراه دارد. مواد آلرژی‌زا نظیر گرده نیز به کف کفش می‌چسبند و با ورود به خانه، آلرژی‌ها و مشکلات تنفسی را در فضایی که باید امن باشد، تشدید می‌کنند.

از سوی دیگر، مواد شیمیایی موجود در درزگیرهای آسفالت خیابان‌ها، که ترکیبات سرطان‌زا دارند، نیز توسط کفش‌ها منتقل می‌شوند. مطالعاتی در آمریکا نشان داده‌اند این ترکیبات قادر به مهاجرت به داخل خانه هستند و در گردوغبار خانگی تجمع می‌یابند. گاهی میزان این مواد در داخل خانه ۳۷ برابر بیش از محیط بیرونی است.