دکترین شوک به زبان ساده این است که در زمان بحران ها و فجایع بزرگ مردم دچار انفعال و فلج می شوند و می توانند بدون مخالفت سیاست هایی را بپذیرند که در وقت عادی نمی پذیرند.
اینجا ما با استفاده از این شیوه در رسانه کار داریم، خصوصا اکنون که در بحبوحه مذاکرات هستیم او این راهبرد را شدیدا مورد بهره برداری قرار داده است. به بیانی کوتاه راهبرد ترامپ این است که اگر بتوان بحرانی آفرید یا وانمود کرد که بحرانی ایجاد شده است، مردم به خاطر سردرگمی و ترس و وحشت منفعل و فلج می شوند؛ همین روش را می توان برای دولت های دیگر هم به کار برد. برای استفاده از فاجعه محوری نیازی نیست واقعا فاجعه ای رخ داده باشد بلکه می توان وانمود کرد که بحرانی وجود دارد و این کار را می توان در رسانه کرد.
کافی است که افکار عمومی را غرق گفته های نادرست و اغراق آمیز کرد و مداوم این کار را تکرار کرد و به مخاطب فرصت صحت سنجی نداد بلکه با گفته ای دیگر او را مبهوت کرد. در حال حاضر ترامپ از این روش استفاده می کند و خصوصا هدف او نه تنها مردم خودش بلکه افکار عمومی و مسئولان ایرانی نیز هست. هدف این است که افکار عمومی و مسئولان ما مبهوت این گفته ها شوند و چنان سرگرم این گفته ها و اغراقات شوند که نتوانند واکنش درستی نشان دهند. اینکه می بینیم او و سخنگویان و گماشتگانش هر روز اظهار نظری متناقض می کنند و یکی چیزی را تایید می کند که دیگری تکذیب کرده است یا اظهارات نماینده ویژه با خود ترامپ و سخنگوی کاخ سفید یکی نیست، به این دلیل است که می خواهد ایران در این مارپیچ گم شود.
چیزی که در واقعیت می خواهد آن چیزی نیست که در این اظهارات بیان می شود بلکه آن درخواست ها پشت درهای بسته مطرح می شود. شیوه مقابله با این راهبرد بسیار ساده است: نادیده گرفتن. درگیر شدن با این گفته های متعارض، اغراق آمیز، و بی بنیاد فقط اتلاف وقت و نیرو است؛ در حالی که با نادیده گرفتن آنها و صحت سنجی آنچه که واقعا در ذهن آنها می گذرد راهبرد اصلی وی خنثی می شود. از این رو است که مسئولان، رسانه ها و مردم ما نیاز است تا از این راهبرد آگاه باشند و تحلیل ها و پیش بینی های خود را بر اساس این اظهارات نگذارند. او و اغلب گروهش معامله گر و تاجر هستند، عادت دارند بازار گرمی کنند تا به هدف برسند.