ارتباط ژنتیکی میسوفونیا با اضطراب و افسردگی

این اختلال به طور فزاینده‌ای شایع‌تر از آنچه قبلاً تصور می‌شد، شناخته شده است. یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۳ نشان داد که میسوفونیا با مشکلات روانی مانند اضطراب و افسردگی ارتباط دارد و تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که این اختلال ممکن است دارای ژن‌های مشترکی با اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) باشد.

یافته‌های ژنتیکی

دیرک اسمیت، روانپزشک دانشگاه آمستردام، و همکارانش با تحلیل داده‌های ژنتیکی از کنسرسیوم ژنومیک روانپزشکی و بانک زیستی بریتانیا دریافتند که افرادی که خود را مبتلا به میسوفونیا می‌دانند، بیشتر احتمال دارد دارای ژن‌های مرتبط با اختلالات روانپزشکی و وزوز گوش باشند.
افرادی که به وزوز گوش مبتلا هستند نیز معمولاً علائم روانشناختی افسردگی و اضطراب را تجربه می‌کنند.

اسمیت در یک مصاحبه‌ گفت: همپوشانی با ژنتیک PTSD وجود دارد. این بدان معناست که ژن‌هایی که حساسیت به PTSD را افزایش می‌دهند، احتمال ابتلا به میسوفونیا را نیز بالا می‌برند. این یافته‌ها نشان‌دهنده یک سیستم نوروبیولوژیکی مشترک هستند که بر هر دو تأثیر می‌گذارد و ممکن است تکنیک‌های درمانی مورد استفاده برای PTSD برای درمان میسوفونیا نیز مفید باشند.

تحقیقات قبلی و واکنش‌های افراد

تحقیقات قبلی نشان داده‌اند که افراد مبتلا به میسوفونیا بیشتر احتمال دارد که پریشانی خود را درونی کنند. تحقیقات اسمیت و تیمش در سال ۲۰۲۳ نیز این موضوع را تأیید کرد و نشان داد که ارتباط قوی با ویژگی‌های شخصیتی مانند نگرانی، احساس گناه و نوروتیسیسم وجود دارد. واکنش‌ها به صداهای محرک ممکن است از تحریک‌پذیری و خشم تا پریشانی شدید متغیر باشد.

ارتباط با اختلال طیف اوتیسم (ASD)

افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) احتمال کمتری دارد که میسوفونیا را تجربه کنند، که این موضوع غیرمنتظره است زیرا افراد مبتلا به ASD معمولاً تحمل کمتری نسبت به صداها دارند. محققان در مقاله خود اشاره کردند که میسوفونیا و ASD از نظر تنوع ژنومی اختلالات نسبتاً مستقلی هستند.