دنیای اقتصاد نوشت:فعالان حوزه برنج اعتقاد دارند صحبتهای رئیسجمهور در مازندران، چندان با واقعیت موجود در حوزه منابع آبی کشور و سیاستهای دولت مستقر در سالهای گذشته متناسب نیست.جمیل علیزادهشایق، دبیر انجمن برنج با تاکید بر مشکل بیآبی در کشور گفت: اصولا دلیلی برای تولید همه نیاز مصرفی برنج در داخل کشور وجود ندارد. در حالحاضر نیاز برنج کشور ۳میلیون تن در سالاست که ۲میلیون و ۲۵۰هزارتن در داخل کشور تولید میشود و مابقی باید وارد شود.
دبیر انجمن برنج ایران تاکید کرد: اگر دولت واقعا تمایل دارد کشور به خودکفایی در برنج برسد، نیاز است تا دستگاهها را با هم هماهنگ کند، در غیراینصورت صحبتهایی از این دست، بیشتر جنبه شعاری دارد. در حالحاضر در یک وزارتخانه، یک معاونت برای افزایش تولید داخلی تلاش میکند، درحالیکه یک معاونت دیگر شرایط را برای واردات برنج فراهم میکند. علیزادهشایق تصریح کرد: با یک استراتژی مدون هم میتوان از منابع آبی کشور حفاظت کرد و هم از تولید شالیکار ایرانی حمایت کرد.
قبل از اتخاذ هر سیاستی در بخش کشاورزی، مهمترین نکته این است که تولید و واردات در بخش کشاورزی کشور بر اساس یک استراتژی مدون انجام گیرد. برای این منظور لازم است که نیاز مصرفی کشور در دو سطح وضعیت اضطراری و وضعیت طبیعی تعیین شود. در مرحله بعد تعیین میزان استفاده از منابع آبی که پایداری سرزمینی ایران را حفظ میکند مشخص شود، سپس با توجه به منابع آبی، میزان تولید بهینه در داخل مشخصشده و در نهایت مازاد نیاز کشور از طریق واردات تامین شود.
همچنین باید این نکته را نیز در تحلیلها درنظر گرفت که در سالهای اخیر به دلیل مسائل ناشی از تغییرات اقلیمی، بازار محصولات کشاورزی، با نوسانات بیشتری روبهرو است. بهعنوان مثال، در ابتدای سالجاری میلادی، عرضه کم و افزایش تقاضا، باعث شد قیمت برنج هندی به بیش از ۵۵۰دلار در هرتن برسد. همچنین در همین زمان برنج ویتنامی به ۶۴۰ دلار و برنج تایلندی به ۶۱۵ دلار در هرتن رسید، بنابراین همانطور که مشخص است، قیمت برنج در بازارهای بینالمللی نیز تاثیر زیادی بر قیمتها در بازار داخلی محصولات کشاورزی دارد.
