پژوهشگران از کاهش سرعت پیشرفت آلزایمر توسط داروهای دیابت خبر می‌دهند

پژوهشی تازه توانسته میان گروه خاصی از داروها که برای درمان دیابت نوع ۲ استفاده می‌شوند و نشانگرهای زیستی بیماری آلزایمر رابطه پیدا کند. هنوز مشخص نیست که این داروها تا چه اندازه می‌توانند روی بیماران مبتلا به آلزایمر اثر بگذارند، اما محققان به دنبال انجام آزمایش‌های گسترده برای کسب اطلاعات بیشتر در این زمینه هستند.

این تحقیق که نتایج آن در مجله Neurology منتشر شده، گروه خاصی از داروهای دیابت موسوم به «مهارکننده‌های دی پپتیدیل پپتیداز ۴» (DPP-4i) را مورد بررسی قرار داده که با نام «گلیپتین» هم شناخته می‌شوند. پژوهشگران داده‌های قبلی اسکن‌های مغزی و نتایج آزمون‌های شناختی ۷۰ بیمار دیابتی که DPP-4i دریافت می‌کردند را با ۷۱ بیمار دیابتی که DPP-4i نمی‌گرفتند و ۱۴۱ داوطلب غیردیابتی مقایسه کردند.

میانگین سنی تمام افراد گروه ۷۶ سال بود و بر اساس اسکن‌های PET و آزمون‌های شناختی همگی نشانه‌های اولیه بیماری آلزایمر را از خود نشان داده بودند. پژوهشگران شش سال این افراد را دنبال کردند تا میزان افت وضعیت مغز و امتیاز شناختی آن‌ها را از ابتدای مطالعه ثبت و بررسی کنند. در نهایت، گروهی که داروی DPP-4i را دریافت می‌کردند نسبت به بقیه افت شناختی بسیار کمتری داشتند.

محققان دریافتند که میانگین امتیاز سالانه این گروه در آزمون رایج شناختی MMSE فقط ۰.۸۷ کاهش پیدا کرده است. این عدد برای گروه دیابتی بدون DPP-4i سالانه ۱.۶۵ و برای گروه بدون دیابت سالانه ۱.۴۸ امتیاز افت پیدا کرد.

بررسی نشانگرهای زیستی بیماری آلزایمر از جمله پروتئین آمیلوئید در مغز نشان می‌دهد که سطح این پروتئین در بیماران دریافت‌کننده DPP-4i نسبت به سایر گروه‌ها پایین‌تر بوده است. «فیل هیو لی»، از محققان ارشد این مطالعه می‌گوید: «افراد دیابتی بیشتر در معرض ریسک آلزایمر قرار دارند، این مسئله احتمالا به خاطر قند خون بالاتر است که به ایجاد آمیلوئید بتا در مغز منجر می‌شود. تحقیق ما نشان می‌دهد که دریافت DPP-4i نه تنها سطح فشار خون را پایین آورده بلکه در مجموع شمار آمیلوئیدهای مغزی را هم کاهش داده است.»

سوالی که این مطالعه نتوانسته به آن جواب بدهد این است که آیا داروی DPP-4i می‌تواند به‌طور مستقیم بر شاخصه‌های محافظت نورونی اثر بگذارد و مانع از افت شناختی در مغز شود یا نه.