در یکسال و نیم اخیر، ورزش ایران وارد مرحلهای از تحول بنیادین شده است؛ تحولی که شواهد آن نه در شعار، بلکه در انبوه نتایج تاریخی، تنوع رشتهها، گسترش موفقیت به همه ردههای سنی و حضور پررنگ زنان قابل مشاهده است.
نکته تأملبرانگیز آنجاست که بسیاری از مقامات، کارشناسان و ناظران ورزشی منطقه، بهویژه در نهادهای جهانی و قارهای، زودتر از خود ما این تحول را باور کردهاند. آنان بهصراحت اذعان دارند که ورزش ایران در حال عبور از یک دوره سنتی و ورود به یک مرحله جدید از حکمرانی ورزشی است.
در یک بازه کوتاه، ورزش ایران همزمان در دهها رشته المپیکی و غیرالمپیکی قهرمان یا نایبقهرمان آسیا و جهان شد. در ردههای پایه، جوانان و بزرگسالان پیوستگی موفقیت ایجاد کرده و در ورزش بانوان، پارالمپیکی، ناشنوایان و نابینایان مرزهای تاریخی را شکسته است.
این حجم از دستاورد، نهتنها در تاریخ ورزش ایران کمسابقه، بلکه از حیث تنوع، گستره و همزمانی عملاً بیسابقه است.
در این میان، نمیتوان از نقش سیاستهای جدید وزارت ورزش و جوانان در دوره اخیر چشمپوشی کرد؛ سیاستهایی که با ابتکار، هدایت و راهبری احمد دنیامالی، بهویژه در حوزه ورزش پایه و دانشآموزی با مشارکت و حمایت کاظمی وزیر آموزش و پرورش همراه شد و موجب شکلگیری یک جنبش معنادار و هدفمند شده است. نمود عینی این رویکرد را میتوان در حضور موفق و افتخارآفرین کاروان ورزش دانشآموزی ایران در دو دوره ژیمنازیاد جهانی صربستان و بحرین و همچنین نتایج قابل توجه در مسابقات تکرشتهای بینالمللی مشاهده کرد؛ مسیری که نشان میدهد اتصال ورزش دانشآموزی به زنجیره قهرمانی، از سطح شعار عبور کرده و به یک سیاست عملیاتی تبدیل شده است.
رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز با درک همین واقعیت، در دیدار با قهرمانان ورزشی، صراحتاً بر بیسابقه بودن این موفقیتها تأکید کردند و آن را نشانهای از توانمندی نسل جوان ایران دانستند؛ نسلی که توانسته است در شرایط دشوار، نگاه جهانیان را به ظرفیتهای ایران معطوف کند و ورزش را به ابزار «امید، عزت و قدرت نرم ملی» تبدیل نماید.
مسئله امروز ورزش ایران، کمبود افتخار نیست؛ مسئله اصلی، باور به این تحول و اصلاح رویههای مدیریتی متناسب با آن است.
اگر این موفقیتها با اصلاح ساختار تصمیمگیری، چابکسازی نظام مدیریت، اعتماد به نسل جدید مدیران و مربیان، و تثبیت سیاستهای علمی و دادهمحور همراه نشود، خطر فرسایش این سرمایه تاریخی وجود دارد.
ورزش ایران امروز در نقطهای ایستاده که میتواند یا به یک الگوی پایدار منطقهای و جهانی تبدیل شود، یا با انکار درونی و تردید مدیریتی، فرصت تاریخی خود را از دست بدهد.
تغییر آغاز شده است؛ مسئله این است که آیا ما شجاعت همپایی با این تحول را داریم یا نه!
۲۵۸ ۲۵۸
