به گزارش سیلاد، شگفت اینکه این مورچههای غولپیکر بزرگترین مورچههای نیستند که در تاریخ طبیعی کره زمین وجود داشتند. فسیلهایی از یک مورچه غولپیکر در آلمان پیدا شده است که ملکهاش به بزرگی یک الیکایی (پرندهای کوچک از راسته گنجشکسانان) بوده. سربازان چنین ملکه احتمالا هر چیزی سر راهشان بوده شکار میکردند از مارمولک گرفته تا پرندگان و پستانداران.
آن مورچههای غولپیکر باستانی همانند نوادگان امروزیشان خونسرد بودند و گرمای مورد نیاز بدنشان را از محیط دریافت میکردهاند.
آنها چطور از مسیر سرد برینگ گذشته و پا به آمریکای شمالی گذاشتهاند؟ پژوهشی در سال ۲۰۱۱ این نظریه را مطرح میکند که در یک دوره کوتاه گرمایش جهانی دروازه مناسب برای عبور از برینگ باز شده است اما کشف یک فسیل تازه در کانادا این فرضیه را زیر سوال برده است.
این فسیل جدید از خانواده همان مورچههایی است که در وایومینگ و آلمان یافت شدهاند. آنها خانوادهای از مورچههای باستانی به نام تایتانومیرما هستند.
با توجه به ماهیت نمیتوان درباره اندازه مورچهای که در کانادا پیدا شده، اظهارنظر قطعی کرد اما این احتمال وجود دارد که هم اندازه همتای وایومینگی خود بوده باشد. پس تکلیف دمای پایین کانادا چه میشود؟ آیا مورچههای غولپیکر باستانی بیش از آنکه فکر میکنیم تحمل سرما داشتهاند؟
در «مورچهای به اندازه یک پرنده» بیشتر درباره این مورچهها بخوانید.
۵۸۵۸
